حالا دیگر من هم مثل خدا ازدواج کردم...

حالا دیگر حالش را نه می فهمم، نه حالش را دارم که بفهمم!

فقط نمی دانم چرا حالا دلم برایش گر گرفته...

از خودم لجم می گیرد ...

آن طرف یکی مست کرده و هر چه راست است دارد می گوید!

رسوایی بزرگ تر از این؟

من که از ترس حیثیتم عنقریب است خودم را ببازم برود پی کارش!

همان بهتر که پتویم را گاز بگیرم و امن یجیب بخوانم!

چه قدر دوست دارم آن استکان چای داغ حسین پناهی را از روی زمین بردارم و به استکان خدا بکوبم

و چشم در چشم هم ...

مرگ بر این زندگی لعنتی که منقارش را مثل جوجه ی پرنده های غول پیکر عصر یخبندان باز کرده و دارد تمام ساعت هایم را می بلعد ...

نه وقتی برای خواندن، نه میلی برای خوانده شدن!

حالا آنقدر فرصت دارم که روی کاناپه دراز بکشم و خستگی روزانه ام را گزارش کنم

دستمالی بردارم و سراغ کتابخانه بروم

و اگر مجال باقی بود، فکر کنم که چقدر خوب می شد امشب لختی به پنجره اتاقم زل بزنم

قدری "دو قدم مانده ..." ببینم ...

لحظه ای فکر کنم ...

نیمکت کهنه ی باغ

خاطرات دورش را

- در اولین بارش زمستانی -

از ذهن پاک کرده است

خاطره ی شعرهایی را

که هرگز نسروده بودم

خاطره ی شعرهایی را

که هرگز نخوانده بودی ...

همیشه معتقد بوده ام که وبلاگ هرچند شخصی است اما مجوز آن را ندارد که به مسائل شخصی بپردازد و وقت خواننده را صرف مطالب خصوصی کند. نویسنده ای که در مشت چیزی ندارد و چنته اش خالی است ارزش خوانش ندارد.

به خیالم مطالب بالا اگر نه درد مشترک، شاید دغدغه ی مشترک باشد بین دسته ای از آدم ها.

اگر خیالم به خیال شما باطل بود؛ ببخشید و متذکر شوید.